" Het is ons tegen de wereld!!"

Dit werd iets van 13 jaar geleden mij toegeschreeuwd door de (zeer waarschijnlijk) narcistische ex.
Af en toe zie ik ook meme's hierover en mijn nekharen gaan dan altijd overeind staan.

Iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis (NPS) zal altijd maar dan ook áltijd proberen je te isoleren van de rest van de wereld.
'Ons tegen de wereld' klínkt wellicht dapper en nobel maar het laat je ook eenzaam achter als de NPS besluit dat je de aandacht niet meer waard bent...

Toentertijd klikte er ook iets in mijn hoofd dat zei: "Wat?..."

Óns tegen de rest van de wereld?
Hoeveel mensen tegenwoordig?
5 miljard ofzo?
Die gaan we állemaal bevechten?...

Een NPS is voornamelijk een angstig, eenzaam wezen en tenzij ze een (tijdelijke) bondgenoot vinden zullen ze zich blijven verlaten op manipulatie. En tenzij je éven angstig bent, ga je er niet in mee.

Als ik tegenwoordig echter het nieuws bekijk, zie ik slechts twéé type mensen: Diegene die lijden aan Narcistische Persoonlijkheidsstoornissen en diegene die erin meegaan.

I'm out darlings. En ja, misschien kost het me mijn (luxe) leven.
Misschien word ik een paria zoals in die aflevering van The Black Mirror maar.... ik gok dat ik desondanks toch gelukkiger zal zijn.

Ook al ga ik er vanuit dat ik veroordeeld wordt door een (mogelijk) corrupte rechter die meegaat met een corrupte OvJ, gebaseerd op een bekeuring gegeven door corrupte agenten, dan nog weet ik zeker dat ik gelukkiger zal zijn dan zij allen samen omdat ik niet vecht tégen anderen en dat alleen al geeft mij een vrijheid, die zij niet ervaren.

Dit is de les die de ex mij geleerd heeft en hoezeer ik ook walg van hem, dáár ben ik hem dankbaar voor.